سالهای نوجوانی ام برایم خیلی مهم بود که اول وقت برسم. که در مدرسه غیبت نداشته باشم. روز اول مهر حتما حضور داشته باشم.

بعدهاهیچ جلسه ای را در دانشگاه از دست نمیدادم و همیشه جزوه ام بهترین و کاملترین جزوه کلاس بود.

همیشه معتقد بودم که هرچیزی به فصلش خوب است. بعضی دوستان همیشه سر فصل و به وقتش می آیند مثل انار اخر پاییز یا گیلاس وسط تابستان دلت را شاد میکنند، غمهایت را میریزند و میگویند "غصه نخور، روی شانه های من حساب کن". 

بعضی دوستان مثل شلمان قصه های بامزی هستند. بسیار فهمیده و متفکر. میتوانند در هر زمانی بهترین مشاوره را بدهند. ذهن تحلیل گری که میتوانی شش دانگ و تمام قد روی نظراتشان حساب کنی. فقط و فقط یک مشکل دارند. ممکن است درست زمانی که نیازشان داری و میخواهی دو کلمه حرف بزنی تا دلت از غصه ترک برندارد زنگ خوابشان بخورد و بخوابند. هیچ وقت آن زمان که باید نیستند تا دل ترک برداشته ات را مرهمی باشند.